Nadwozia z tworzyw sztucznych

Nadwozia z tworzyw sztucznych są wytwarzane metodą formowania la­minatów z żywic poliestrowych lub epoksydowych. Formowanie lami­natu polega na ręcznym układaniu włókna w formach i formowaniu w wysokich temperaturach na prasach (często w próżni). Laminaty z tworzyw sztucznych mają wiele zalet jako elementy do budowy nad­wozi. Należą do nich: mała masa właściwa, dobre własności tłumiące i izolacyjne, odporność na korozję. Laminaty są ponadto łatwe w for­mowaniu.
Pierwsze próby zastosowania tworzyw fenolowych do formowania elementów nadwozia podjęto w 1891 roku (firma Ford). Próby te nie przyniosły efektu zastosowania elementów z tworzyw do produkcji se­ryjnej z uwagi na trudności technologiczne. Z powodzeniem tworzywa fenolowe zostały zastosowane później do produkcji nadwozi samochodów P-70, a następnie Trabant. W roku 1953 powstało nadwozie produkowane seryjnie z żywic poliestrowych (General Motors — Corvette). Obecnie, elementy nadwozia z żywic poliestrowych, takie jak dach, błotniki itp., są spotykane w większości samochodów europejskich, jak np. Citroen, Renault, Porsche, Volkswagen.
Całe nadwozia z tworzyw sztucznych są wykonywane jednostkowo lub w małych seriach, głównie do samochodów sportowych. Ograniczenia szerszego zastosowania całych nadwozi z tworzyw sztucznych wynikają z barier technologicznych, wiążących się z wydłużeniem czasu wykończe­nia takiego nadwozia (np. w przypadku nadwozia Corvette czas wykoń­czenia nadwozia był pięciokrotnie dłuższy niż w przypadku nadwozia z blachy).
Zalety nadwozi z tworzyw sztucznych, takie jak lekkość, odporność na korozję, łatwość formowania kształtów aerodynamicznych, prowokują producentów samochodów do poszukiwania wydajnych metod seryjnego wytwarzania nadwozi z tworzyw. Są nawet podejmowane próby skon­struowania nadwozia samonośnego całkowicie wykonanego z tworzyw sztucznych (General Motors).