Metoda prostowania wymaga wysokich kwalifikacji rzemieślniczych. Jednak w przypadku niewielkich i niezbyt rozległych uszkodzeń pracochłonność (w stosunku do metody wymiany elementów) i koszt naprawy (zmniejszony o koszt elementu) uzasadnia jej stosowanie. Metodę prostowania powszechnie należy stosować w przypadku elementów wewnętrznych nadwozia. Nie bez znaczenia dla jej wyboru jest problem dostępności części zamiennych. Uszkodzenia wymagające prostowania powstają w wyniku uszkodzeń powypadkowych i eksploatacyjnych. Uszkodzenia te powodują następujące rodzaje odkształceń:
wygięcie blachy bez jej rozciągnięcia,
wygięcie blachy z rozciągnięciem,
wygięcie blachy z rozerwaniem.
Wygięcie blachy bez rozciągnięcia nie powoduje odkształceń struktury wewnętrznej. Znaczy to, że odkształcenie blachy nie spowodowało przekroczenia granicy sprężystości materiału. Usunięcie wygięcia blachy w tym przypadku może być wykonane niekiedy nawet bez uszkodzenia powłoki lakierowej. Odkształcenie takie likwiduje się umiejętnie uderzając młotkiem gumowym.
Wygięcie blachy, które spowodowało miejscowe jej naciągnięcie, narusza strukturę wewnętrzną materiału. Efektem jest przekroczenie granicy sprężystości materiału blachy. Odtworzenie pierwotnego kształtu tego elementu nadwozia jest możliwe jedynie wówczas, gdy doprowadzi się do pierwotnego stanu naprężeń w elemencie. Uzyskuje się to prostując uszkodzone elementy z równoczesną obróbką cieplną.
Wygięcie blachy z rozerwaniem jest efektem przekroczenia granicy plastyczności materiału blachy. Przywrócenie kształtu następuje tu przez łączenie blachy techniką spawania i prostowania z obróbką cieplną.
Prostowanie odkształceń nadwozia odbywa się metodą obróbki ręcznej z zastosowaniem narzędzi rzemieślniczych. W celu likwidacji nadmiaru materiału blachy, który powstał z naciągnięcia wynikłego z uszkodzenia lub w czasie samego prostowania, stosuje się obróbkę cieplną.